Dogoterapia, którą nazywamy też kynoterapią lub terapią kontaktową z udziałem psa to jedna z form, która stosowana jest jako uzupełnienie procesu rehabilitacyjnego zarówno u dzieci jak i pacjentów dorosłych. Stosowana w przypadku dziecka zdrowego, gdzie wykorzystywanie różnorodnych metod i form pracy powoduje energiczny rozwój zarówno fizyczny jak i intelektualny oraz u dziecka niepełnosprawnego, gdzie taka forma terapii stanowi uzupełnienie całego procesu rehabilitacyjnego, u pacjentów dorosłych natomiast głównie zwiększa motywacje do dalszego działania oraz urozmaica tradycyjny model rehabilitacji.

W czasie zajęć dogoterapeutycznych naturalna radość psa pozwala dziecku odczuć satysfakcję z wykonywanych przez nie zadań, a przez to mobilizuje je do dalszej pracy i podejmowania nowych wyzwań.

Dla psa człowiek jest centralną postacią w jego życiu, co daje przynajmniej kilka powodów, dla których pies spełnia się w roli terapeuty i przyjaciela:

- pies nie ocenia – pies akceptuje; nie zwraca uwagi na niedoskonałości, nie przeszkadzają mu wady i niepełnosprawności, zawsze jest chętny do współpracy, zawsze „wysłucha” i nigdy nas nie skrytykuje,

- pies nie wyznacza reguł i granic; oczekuje i reaguje na każdą próbę nawiązania kontaktu, pozwala realizować wszelkie pomysły dziecięce, pilnie zwraca uwagę na słowa i czyny pacjenta,

- pies nie oczekuje- pies daje; niczego nie obiecuje, ale wszystko spełnia,

- pies nie zabrania- pies pozwala; nie upomina, nie mówi „bądź grzeczny” i „siedź prosto”, nie wydaje poleceń, nie okazuje zniecierpliwienia,

- pies nie stawia warunków; kocha nas bezwarunkowo, niezależnie od tego czy odnosimy sukces czy porażkę, jest z nami zawsze.

Terapia kontaktowa z udziałem psa ma bardzo dużo celów uzależnionych oczywiście od pacjenta, jego potrzeb i poziomu niepełnosprawności. Dlatego też ważne jest indywidualne podejście do każdego pacjenta, co umożliwia ukierunkowanie terapii i czerpanie z niej jak najwięcej korzyści. Cele tego rodzaju terapii możemy podzielić na kilka działów:

1. Fizyczne

• Usprawnienie funkcji motorycznych
• Usprawnienie równowagi i koordynacji
• Usprawnienie umiejętności jazdy na wózku

2. Psychiczne

• Usprawnienie komunikacji : wzajemnej między pacjentami, z personelem medycznym,  z rodziną i opiekunami
• Usprawnienie koncentracji uwagi
• Podwyższenie samooceny
• Redukcja lęku i stresu
• Obniżenie poczucia samotności i odrzucenia

3. Edukacyjne

• Zwiększenie zasobu słownictwa
• Ćwiczenie pamięci
• Kształtowanie i nauka rozróżniania pojęć

4. Motywacyjne

• Ułatwienie funkcjonowania w grupie
• Gotowość do podejmowania wyzwań
• Rozwijanie empatii, akceptacji i opiekuńczości
• Rozróżnianie emocji i umiejętność nazywania ich
• Otwarcie na świat i zwiększenie poziomu tolerancji

Korzyści płynące z kontaktu z psem, a szczególnie z psem-terapeutą są praktycznie nieograniczone – poczynając od fizycznych, a nawet fizjologicznych (udowodniono, że osoby przebywające z psem mają obniżone ciśnienie krwi, są spokojniejsze i zdrowsze) do tych motywacyjnych, dzięki którym zajęcia z psem pokazują pacjentowi, że codzienne ćwiczenia, które często są trudne, powtarzalne, a czasem bolesne mogą być znacznie przyjemniejsze i ciekawsze, a to w efekcie końcowym daje lepsze rezultaty rehabilitacyjne.

Terapia kontaktowa z udziałem psa jest zatem doskonałym uzupełnieniem wszystkich  pozostałych form rehabilitacji, pozawala na wszechstronny rozwój pacjenta i daje satysfakcję nie tylko choremu, ale również psiemu terapeucie oraz jego przewodnikowi.